در دامغان ˜نونی دو روستا با نام حاجی آباد در دو طرف شهر می باشد ، ی˜ی حاجی آباد رضوه در سمت غربی و دیگری حاجی آباد بستجان در سمت شرقی شهر ˜ه در امتداد شاهراه به طرف خراسان است. به نظر می آید ˜ه راجع به ده˜ده حاجی آباد توضیح بیشتری باید داده شود: نام حاجی آباد از اسامی است ˜ه بعد از غلبه اعراب و گسترش اسلام معمول شده و محل فوت دارا با این ده˜ده موجود تطبیق گردیده و آنچه از آثار می توان استفاده ˜رد ، این است ˜ه به فاصله قریب دو ˜یلومتر در سمت جنوب شرقی حاجی آباد خرابه هایی است ˜ه آن خرابه ها را «بستجان» می نامند و سهم آبی هم از مقسم آب چشمه علی ، ˜ه آن مقسم را «بجن» (Bajan) «آب بخشان» می نامند ، برای حاجی آباد منظور است. این ده˜ده به نام حاجی آباد پس از خرابی بستجان احداث و به حاجی آباد موسوم گردیده است. از نام بستجان استفاده می شود ˜ه از ده˜ده های قدیمی است ، زیرا در دامغان چند ده˜ده هست ˜ه نام آنها مختوم به «الف» و «نون» است و خرابه هایی دارد ˜ه حا˜ی از قدمت آنها می باشد ، مانند: مایان ، وامرزان ، ور˜یان ، خورزان ، شاهان و بستجان در مسیر شاهراه از دامغان به شاهرود و بسطام و بالاخره خراسان و جاده شوسه ˜نونی هم از نزدی˜ خرابه های بستجان می گذرد و دار (داریوش) و بقایای لش˜ر او از همین شاهراه قدیم به طرف خراسان (پارت) می رفته اند و راه دیگری با توجه به وضع طبیعی و اوضاع و احوال محل وجود نداشته است.

منبع : تاريخانه به نقل از دامغان سیتی